مدیرکل دفتر توسعه بازار شیلات گفت: واردات ماهی تیلاپیا به ایران طی شرایط خاصی انجام می‌شود و بازدید ناظران از شرایط فنی پرورش و دریافت گواهی بهداشتی مبدا توسط سازمان دامپزشکی انجام می‌شود.

به گزارش خبرگزاری فارس، عیسی گلشاهی مدیرکل دفتر توسعه بازار شیلات طی یادداشتی به پاسخگویی در مورد شبهاتی که اخیرا درباره استفاده از ماهی تیلاپیا مبنی بر آلوده بودن گوشت این ماهی، پرچرب بودن و داشتن خصوصیاتی نزدیک به گوشت قرمز مطرح شده بود، پرداخت و گفت: مقدار کل تولید این ماهی بر اساس آمار ارایه شده از سوی فائو به میزان تقریبی ۴ میلیون تن بوده و کشورهای اصلی پرورش دهنده این ماهی در جهان به ترتیب میزان تولید عبارتند از چین با ۳۶ درصد، مصر با ۱۵٫۳ درصد، اندونزی با ۱۵ درصد، برزیل با ۶٫۳ درصد، تایلند با ۳٫۵ درصد، بنگلادش با ۲٫۶ درصد، فیلیپین با ۲٫۳ درصد، تایوان با ۱٫۷ درصد و ویتنام با ۱٫۶ درصد از سهم تولید جهانی که در مجموع ۸۴٫۳ درصد از سهم تولید را به خود اختصاص داده‌اند.

در زمینه تجارت ماهی تیلاپیا کشور چین با صادرات ۲۲۳ هزار تن، بیشترین میزان صادرات را به خود اختصاص داده و آمریکا با واردات ۹ درصد از مجموع ماهی تیپلاپیای صادراتی کشورهای مختلف بزرگترین مصرف کننده این ماهی در جهان است.

واردات تیلاپیا به طور متوسط طی سال ۲۰۱۳ به اتحادیه اروپا از مبادی چین و اندونزی به میزان ۱۴ درصد نسبت به سال قبل افزایش یافته است.

تولید این ماهی به علت هزینه بسیار پایین تولید، نیاز اکسیژنی پایین، قابلیت رشد و تکثیر سریع، قابلیت تطبیق با انواع شوری آب، مقاومت نسبی در برابر بیماری‌ها و قابلیت تولید در انواع شرایط آب و هوایی به سرعت در حال افزایش بوده به نحوی که از آن به عنوان مرغ آبزی‌پروری یاد می‌شود.

براساس اعلام فائو تا سال ۲۰۳۰ میزان تولید این ماهی به عنوان راه‌حلی برای جهش در آبزی پروری و افزایش تولید پروتئین حیوانی به بیش از ۱۴٫۷ میلیون تن خواهد رسد که از این مقدار ۷٫۴ میلیون تن در چین و ۷٫۳ میلیون تن در سایر مناطق جهان تولید خواهد شد.

در تولید این ماهی چه در کشور چین و چه در سایر نقاط جهان تمامی استانداردهای فنی و بهداشتی همانند سایر آبزیان پرورشی رعایت شده و پایش باقیمانده‌ها نیز توسط کشورهای وارد کننده در کنار سنجش سایر موارد تأثیرگذار بر سلامت محصول مورد سنجش قرار می‌گیرد به ویژه اینکه این ماهی برای واردات به اروپا ملزم به رعایت استانداردهای جامعه اروپا بوده و برای واردات به آمریکا نیز استانداردهای سازمان غذا و داروی آمریکا را رعایت می‌کنند.

برای واردات این ماهی به ایران علاوه بر بازدید از شرایط فنی پرورش در کشورهای تامین کننده (نظیر ویتنام، چین و اندونزی) و دریافت گواهی بهداشتی مبدا توسط سازمان دامپزشکی، توسط نمایندگان ولی فقیه در وزارت جهاد کشاورزی، بازدیدهای دقیقی از مزارع پرورش این ماهی و شرایط پرورش در آنها انجام شده و چه در بازدیدهای آنها و چه در سایر منابع و مراجع مورد دسترسی ذکری از استفاده از فضولات در پرورش این ماهی نشده و در شرایط عملیاتی نیز چنین اتفاقی نمی‌ا‌فتد، لذا ذکر این مصادیق هدفی جز تشویق اذهان عمومی با هدف حمایت از برخی تولیدات دیگر ندارد.

یکی از خصوصیات آبزیان غنای آنها از اسیدهای چرب خانواده امگا ۳ بوده و دیگر خصوصیات آنها نسبت مناسب بالانس اسیدهای چرب امگا ۳ به امگا ۶ است. هر دوی این اسیدهای چرب برای بدن ضروری بوده، اما خانواده امگا ۳ علاوه بر ضروریت، دارای ارزش سلامت‌زایی و پیشگیری از انواع بیماری‌های قلبی و عروقی و ناراحتی‌های روانی در کنار سایر ارزش‌های تغذیه‌ای را دارا است.

ماهی تیلاپیا اگرچه از نظر این خصوصیات ممکن است، در رده‌ پایین‌تری نسبت به سایر گونه‌ها نظیر سالمون و یا مکرل قرار گیرد، اما از نظر خصوصیات و ارزش غذایی آنچه را که از یک آبزی انتظار داریم و به عنوان غذای سلامتی شناخته می‌شوند، بدست می‌دهد.

در فرآوری ماهی تیلاپیا برای ایجاد رنگ بهتر در بافت در اولین مرحله پیش از فرآوری یا آخرین مرحله پس از تولید، اقدام به تزریق گاز منواکسید کربن در آب محل نگهداری آنها می‌شود که این امر رنگ بهتر بافت را به همراه دارد.

در استاندارد اتحادیه اروپا تزریق این گاز مورد تایید نبوده، اما در استاندارد آمریکا، کانادا و سایر کشورها مورد پذیرش می‌یابد. در ایران نیز بر اساس مقررات موجود، استاندارد اتحادیه اروپایی مورد پذیرش بوده و استفاده از گاز برای فرآوری ماهی تیلاپیا مجاز نیست.

سازمان محیط زیست به عنوان دستگاه ناظر بر واردات گوشت ماهی مطرح نبوده و مجوز واردات بر اساس نظرات فنی و بهداشتی سازمان‌های شیلات و دامپزشکی صورت می‌پذیرد.

آنچه که در حال حاضر از سوی سازمان حفاظت محیط زیست مورد پیگیری است، واردات کنترل شده بچه ماهی زنده مونوسکس (تک جنس نر) و مولدین این ماهی با در نظر گرفتن مطالعات زیست محیطی برای پرورش در مناطق خاص در استان یزد بوده و اساسا مسئله‌ای از بابت ورود گوشت ماهی تیلاپیا در آن مطرح نشده است.

کم چرب بودن، رشد سریع و گیاهخوار بودن این ماهی از فاکتورهایی است که سبب جلوگیری از تجمع فلزات سنگین از قبیل جیوه در آن می‌شود، لذا از مزایای این ماهی محسوب می‌شود.

در عین حال از میزان انرژی حاصله از مصرف یک وعده ۱۰۰ گرمی تیلاپیا، ۸۱ درصد انرژی حاصله ناشی از پروتئین و ۱۹ درصد ناشی از چربی و در ماهیان چرب‌تر نظیر کپور ۶۰ درصد از پروتئین و ۴۰ درصد از چربی است. که با توجه به قابلیت بالای هضم و جذب پروتئین در آبزیان، این موضوع یکی از مزایای ماهی تیلاپیا در کنار طعم پذیری بسیار عالی ماهی تیلاپیا است.

منبع خبر : خبرگزاری فارس

از طالبین اخذ نمایندگی درخواست می شود جهت اطلاع از شرایط ، از طریق “صفحه درخواست نمایندگی فروش”  با ما در ارتباط باشند .

نام محصول: فیله تیلاپیا بدون استخوان

نام تجاری محصول: Tilapia (oreochromisniloticus)

اندازه:۶۰۰ گرمی

میگو یکی از لذیذترین غذاهای دریایی است ،۱۰۰ گرم میگو ، حاوی ۷۷ میلی گرم آب ، ۹۹ کالری انرژی ۱/۱۸ گرم پروتئین ، ۸/۰ چربی ، ۱۶۳میلی گرم کلسترول و ۹۱ میلی گرم قند است .

از نظر مقایسه ای نسبت به سایر غذاهایی که پروتئین زیادی دارند نظیر گوشت ماهی و گروه ماکیان ، میگو ، کالری کم تری دارند . پروتیئن موجود در میگو کیفیت بالایی داشته و حاوی تمام اسید آمینه های لازم جهت رشد می باشد .

پروتئین میگو همانند سایر جانوران دریایی به دلیل نداشتن بافت هم بند به راحتی هضم می شود . برای گروه هایی از مردم نظیر افراد مسن که در جویدن و هضم غذا مشکل دارند غذای حاوی میگو گزینه مناسبی برای تامین پروتئین روزانه آنها است .

میگوها در کل دارای چربی کمی می باشند ، اسیدهای چرب امگا ـ ۳ که از دسته اسیدهای چرب غیر اشباع بوده و برای سلامتی مفید هستند ، در میگو ها به وفور یافت می شوند . این دسته از اسیدهای چرب می توانند در کاهش خطر بیماریهای قلبی موثر واقع شود.

اسیدهای چرب امگا ـ۳ هم چنین اجزای ضروری برای غشا سلول مغز و بافت چشم است . میگو منبع غنی از ویتامین های A، ، ۶ B ۱۲B ، C، D، E، و املاحی چون کلسیم ، آهن ، منیزیم ، پتاسیم ، سدیم ، روی ، مس ، منگنز ، و سلنیم است . علاوه بر این ؛ کلسیم ، آهن ، روی ، منیزیم ، و فسفر میگو نسبت به سایر آبریان بیش تر است .

ماهی دوکی شکل , درشت و کشیده ازخانواده ، تن با پوزه باریک و دم باز ، پوست آن نازک و صاف ، رنگ سربی نقره ای دارد . گوشت خام آن صورتی کم رنگ است . این ماهی بی خار(بدون استخوان) است . گوشت فراوان دارد ضایعاتش کم است . این ماهی را می توان به صورت سرخ کرده ، بخارپز ، کبابی ، و شکم گرفته پخت نمود.

مصرف ماهی شوریده، شیر و حلوا که جزو ماهی‌ های جنوب هستند به ویژه در دوران سالمندی که مشکلات اسید معده و مشکلات گوارشی پیش می ‌آید و هضم موادغذایی مشکل‌ تر می ‌شود، قطعا مفید تر است.

ارزش غذایی: منبع بسیار خوبی از پروتئین ، مواد معدنی نظیر سلنیوم، منیزیمو پتاسیمو همچنین ویتامین های B1، B3و B6 است. سرشار از اسیدهای چرب امگا ۳ است که مصرف آن مشکلات پوستیو التهابات را کاهش می دهد و سرعت بهبود بیماران قلبی را بالا می برد وردن ماهی های حاوی امگا ۳ برای کاهش بیماری های قلبی- عروقیبسیار مفید است، زیرا این ماده مغذی میزان چربی های بد خون (LDL- کلسترولو تری گلیسریدها) را کاهش می دهد؛ میزان کلسترول خوب یا HDLرا افزایش میدهد؛ تجمع پلاکت را پایین می آورد و از لخته شدن خونجلوگیری می کند؛ مصرف ماهی شیر برای دانش آموزانبه خصوص در ایام امتحانات هم بسیار توصیه می شود، زیرا عملکرد مغزرا افزایش می دهد.

یدموجود در بدن ماهی های آب شیرین ۴۰-۲۰ میکروگرم در کیلو است و ماهی های آب شور ۳۰۰۰-۳۰۰ میکروگرم در کیلو یددارند

یکی از پرطرفدارترین و لذیذترین و کم تیغ ترین(خار)ماهی از نوع ماهیان جنوب،ماهی شوریده می باشد.این ماهی معمولا در بازار بصورت تازه و منجمد عرضه می گردد.

اُشبُل ماهی شوریده ارزش غذائی دارد و بسیار لذیذ و خوشمزه می باشد.در تابستان این ماهی صیدش بسیار کم می شود،و طبیعتا قیمتش نیز بالا می رود بطوریکه با قیمت زمستانش دوبرابر تفاوت پیدا می کند.شوریده یکی از ماهیان ممتاز جنوب است.تیغ یا خار خیلی کمی دارد و به راحتی قابل تفکیک و جدا کردن از گوشت ماهی می باشد.وزن آن معمولا از ۳۰ گرم تا ۲ کیلو گرم می رسد،یعنی از نظر طولی از ۲۵ سانت تا ۵۰ سانتی متر می رسد.پوست سر و پشت ماهی طوسی رنگ و نقره ای روشن است و رنگ زیر شکم یا سُرّه ماهی سفید رنگ می باشد.

محل زندگی ماهی شوریده معمولا در آبهای ساحلی تا عمق ۴۰ متری زندگی می کند و تغذیه خود ماهی از ماهی ها و میگوهای کوچک و سایر بی مهرگان صورت می گیرد و دلیل خوشمزگی این ماهی تغذیه ی خوبش می باشد.در بعضی از بنادر جنوب نامهای دیگری به اسم “نوعمی”یا”کایره”نیز می گویند.مرغوبترین شوریده ی جنوب متعلق به بندر”دیر”می باشد که این مسئله مورد قبول اهل فن نیز می باشد.شوریده ای که در بندر دیر صید می شود از لحاظ شکل و ظاهری -جثه ی زیباتر،و گوشتی لذیذ تر و ماندگاری بهتری نسبت به سابر شوریده های دیگر بنادر دارد.

ماهی شوریده معمولا برای هر نوع غذائی که با ماهی پخت می شود مناسب است.ولی بهترین روش پخت آن سرخ کردنی می باشد.اگر قصد داشتید ماهی شوریده را در فِر بصورت شکم پُر درست کنید،سر و دم ماهی را نزنید چون شکل و جلوه زیباتری دارد.

میش ماهی بهترین نوع بعد از شوریده ی اصلی است که مشتریان خاص خودش رو داره.و حتی بعضی از مشتریان این ماهی بر این عقیده اند که ، مزه ی این ماهی از تمام ماهیان جنوب لذیذتر و بهتر می باشد و برای هر نوع غذائی که با ماهی درست می کنن،از میش ماهی می توان استفاده کرد.

این ماهی بزرگترین ماهی خوراکی خلیج فارس است وزن این ماهی حدود ۴-۶۰ کیلو گرم وطول ان ۴۰-۱۵۰ سانتی متر می باشدوسربزرگ دارد از خانواده شوریده است رنگ سربی و نقره ای با فلس درشت ، گوشت فراوان سفید و ضخسم و بدون خار ( تیغ ) دارد . به همین دلیل خریدار فراوان دارد تجمع این ماهی در مناطق قشم دیر و خارک می باشد.

ارزش غذایی: گوشت ماهی سرشار از پروتئین ، ویتامین ( آ ، دی ، ای ، کا ) ، مواد معدنی ( منیزیم ، کلسیم ، فسفر ، مس ، ید ، گوگرد ، پتاسیم ، روی ) ، اسیدهای آمینه ( لیزین ، لوسین ، آرژنین ، هیستیدین ، والین ، تریپتوفان ، …) و اسیدهای چرب ضروری ( اسید لینولینیک ، اسید آراشید ونیک و اسید لینولئیک ) است .روغن ماهی حاوی مقادیری آنتی اکسیدان است . متوسط پروتئین در ماهی ۱۹% و هضم پذیری آن ۸۹ تا ۹۶ % است

ید موجود در بدن ماهی های آب شیرین ۴۰-۲۰ میکروگرم در کیلو است و ماهی های آب شور (جنوب)۳۰۰۰-۳۰۰ میکروگرم در کیلوید دارند

میگو یکی از لذیذترین غذاهای دریایی است ،۱۰۰ گرم میگو ، حاوی ۷۷ میلی گرم آب ، ۹۹ کالری انرژی ۱/۱۸ گرم پروتئین ، ۸/۰ چربی ، ۱۶۳میلی گرم کلسترول و ۹۱ میلی گرم قند است .

از نظر مقایسه ای نسبت به سایر غذاهایی که پروتئین زیادی دارند نظیر گوشت ماهی و گروه ماکیان ، میگو ، کالری کم تری دارند . پروتیئن موجود در میگو کیفیت بالایی داشته و حاوی تمام اسید آمینه های لازم جهت رشد می باشد .

پروتئین میگو همانند سایر جانوران دریایی به دلیل نداشتن بافت هم بند به راحتی هضم می شود . برای گروه هایی از مردم نظیر افراد مسن که در جویدن و هضم غذا مشکل دارند غذای حاوی میگو گزینه مناسبی برای تامین پروتئین روزانه آنها است .

میگوها در کل دارای چربی کمی می باشند ، اسیدهای چرب امگا ـ ۳ که از دسته اسیدهای چرب غیر اشباع بوده و برای سلامتی مفید هستند ، در میگو ها به وفور یافت می شوند . این دسته از اسیدهای چرب می توانند در کاهش خطر بیماریهای قلبی موثر واقع شود.

اسیدهای چرب امگا ـ۳ هم چنین اجزای ضروری برای غشا سلول مغز و بافت چشم است . میگو منبع غنی از ویتامین های A، ، ۶ B ۱۲B ، C، D، E، و املاحی چون کلسیم ، آهن ، منیزیم ، پتاسیم ، سدیم ، روی ، مس ، منگنز ، و سلنیم است . علاوه بر این ؛ کلسیم ، آهن ، روی ، منیزیم ، و فسفر میگو نسبت به سایر آبریان بیش تر است .

میگو یکی از لذیذترین غذاهای دریایی است ،۱۰۰ گرم میگو ، حاوی ۷۷ میلی گرم آب ، ۹۹ کالری انرژی ۱/۱۸ گرم پروتئین ، ۸/۰ چربی ، ۱۶۳میلی گرم کلسترول و ۹۱ میلی گرم قند است .

از نظر مقایسه ای نسبت به سایر غذاهایی که پروتئین زیادی دارند نظیر گوشت ماهی و گروه ماکیان ، میگو ، کالری کم تری دارند . پروتیئن موجود در میگو کیفیت بالایی داشته و حاوی تمام اسید آمینه های لازم جهت رشد می باشد .

پروتئین میگو همانند سایر جانوران دریایی به دلیل نداشتن بافت هم بند به راحتی هضم می شود . برای گروه هایی از مردم نظیر افراد مسن که در جویدن و هضم غذا مشکل دارند غذای حاوی میگو گزینه مناسبی برای تامین پروتئین روزانه آنها است .

میگوها در کل دارای چربی کمی می باشند ، اسیدهای چرب امگا ـ ۳ که از دسته اسیدهای چرب غیر اشباع بوده و برای سلامتی مفید هستند ، در میگو ها به وفور یافت می شوند . این دسته از اسیدهای چرب می توانند در کاهش خطر بیماریهای قلبی موثر واقع شود.

اسیدهای چرب امگا ـ۳ هم چنین اجزای ضروری برای غشا سلول مغز و بافت چشم است . میگو منبع غنی از ویتامین های A، ، ۶ B ۱۲B ، C، D، E، و املاحی چون کلسیم ، آهن ، منیزیم ، پتاسیم ، سدیم ، روی ، مس ، منگنز ، و سلنیم است . علاوه بر این ؛ کلسیم ، آهن ، روی ، منیزیم ، و فسفر میگو نسبت به سایر آبریان بیش تر است .